2e dag aan het werk

Vandaag dinsdag en alweer bijna een week in Sri Lanka vandaag mijn 2e dag aan het werk geweest. Jullie moeten niet verwachten dat ik iedere dag een verhaal schrijf maar omdat vandaag ik alleen aan de slag moest, toch maar even mijn ervaring aan jullie toe vertrouwen. Om 8.15 in het verzorgingshuis Vanreeth in Galle Niet te vergelijken met onze situatie maar voor hun begrippen een goed tehuis, destijds opgericht door Belgische nonnen en bestaat nu 20 jaar. Met een eigen kapelletje waar 's morgens om 6 uur de mis wordt gehouden , om 5 uur worden de bewoners gewekt en krijgen een kopje thee, wassen aankleden en naar de kapel, om 7 uur is de dienst afgelopen en daarna ontbijt, hetgeen ze net op hebben als ik kom. Vandaag gestart met meer bewegen voor ouderen, de vrouwen deden actief mee, de mannen zijn erg lui en hangen in de stoel, grijpen wel naar een bal als ik deze naar ze toe gooi, maar voor de rest kijken ze nog even de kat uit de boom. Na de sport getekend  en geschilderd met vingerverven tot grote hilariteit van de vrouwen, hadden ze nog niet gedaan maar er kwamen mooie kunstwerken uit. Daarna de vrouwen een arm massage gegeven hetgeen ze erg fijn vonden, zit ook in hun cultuur om gemasseerd te worden op iedere hoek van de straat zit wel een ayuverisch massage centrum. De mannen kwamen erbij zitten want die wilden ook wel , zo komt mijn massage opleiding die ik in Thailand heb gedaan vorig jaar weer mooi van pas. Op een gegeven moment zag ik achter het gebouw een vrouw aan een tafeltje zitten, alleen. Ze was aan het schrijven en ik vroeg haar of ik erbij mocht komen zitten, geen probleem ze sprak goed Engels. Waar ik vandaan kwam was haar vraag, ik zei uit Holland , ze keek naar beneden en een traan viel op het tafeltje. Ik vroeg haar waarom ze moest huilen. Ze vertelde me dat ze op haar 36e zwanger was geworden en dat haar zoon door Nederlandse ouders destijds is geadopteerd. Hij is inmiddels 22 jaar en een jaar voor de tsunami heeft ze hem voor het eerst ontmoet. Een ontroerend verhaal waarbij ik zelf ook een paar keer moest slikken. De vertelde dat ze daarna geen kinderen meer heeft gehad en dat ze dat zag als een straf. Een aantal keren per jaar krijgt ze bericht uit Nederland en ze hoopt hem binnenkort ook weer te zien hier in Sri Lanka. Hij heeft nu een goed leven, beter dan als hij hier was gebleven was haar opmerking. Op haar vraag of ik haar iedere dag dat ik er was even kom  opzoeken heb ik natuurlijk bevestigend beantwoord . Een bijzondere ontmoeting ...... Die nog vaker zal terugkomen. De verhalen over de tsunami zijn ook nog levendig ondanks het feit dat het 11 jaar is geleden. Een bewoner vertelde dat haar familie uit het noorden kwam om te helpen, na de 1e golfslag zijn ze in de trein gestapt richting het zuiden een paar uur later kwam de grote golfslag die de trein overspoeld heeft en alle reizigers heeft mee gesleurd, in 1 klap haar familie kwijt en zelf de ramp overleefd. Zaterdag gaan we naar het monument ter herinnering aan deze grote ramp. Dit wilde ik even met jullie delen. Tot een later moment