Dinsdag 2 februari

Deze week staat in het teken van veel wisselingen in de bezetting van vrijwilligers. Veel vertrekken er w.o.  4 Nederlandse meiden die hier lange tijd, 4 maanden,zijn geweest. Leuke meiden,  ik zal ze missen afgesproken dat we elkaar in Nederland weer eens gaan treffen. Morgen nemen we afscheid van Ellen uit Bennekom, waarmee ik in het ouderen project werk. We vormen een goed team samen. Vandaag zijn we met de directrice, de non , op stap geweest. Ellen en ik wilden een afscheidscadeau geven en wilden dat samen kopen, want ik blijf nog 3 weken. Na een gesprek met haar en een aantal opties die we hadden genoemd om te geven heeft ze haar voorkeur uit gesproken voor: een voorraad medicijnen te verkrijgen bij de groothandel en tafelkleden voor de tafels in de eetzaal. De tafels zien er niet uit en met een kleed erop is de zaal ook gezelliger. Dus geen rolstoelen( zijn nog goed mister) of rollators. We zijn eerst naar de groothandel geweest voor de medicijnen en de zuster had haar lijst klaar en zij gaf aan wat ze graag wilde maar had niet verwacht dat de hele lijst werd afgewerkt en besteld, toen naar de groothandel voor de kleden, 80 meter hadden we nodig om alle tafels te voorzien van een nieuwe kleed. We hebben gekozen voor een goede kwaliteit zeil, mooie rode frisse kleur en oh oh wat is ze er blij mee. De kleden werden op maat geknipt en gauw naar het verpleeghuis om ze op de tafels te leggen. De bewoners stonden voor de open ramen toen de zuster, Ellen en ik de kleden erop legden. We kregen applaus zo mooi vonden ze het en het is gelijk een stuk huiselijker geworden, met de schilderijen aan de muur en nu de kleden erop. Het liefst hadden we ook nog nieuwe lampen er neer gehangen, maar goed het budget is ook niet ongelimiteerd. Voor 7 maanden medicatie is er gekocht en de zuster had niet verwacht dat ze dit zou krijgen. Weer een aantal mensen gelukkig kunnen maken om alleen maar een stukje basiszorg te kunnen leveren. Gisteren zijn er 3 nieuwe bewoners opgenomen, 1 bewoner van 48 , ouders kort na elkaar overleden en haar broers en zusters wilden haar niet verzorgen, heeft een behoorlijke geestelijke beperking , wil niet aangeraakt worden en loopt de hele dag rondjes, vanmorgen kwam ze mee doen met de gymles, dus dat viel me erg mee. Ze wist niet wat ze moest doen maar heeft toe zitten kijken en glimlachte alleen maar. Andere bewoners maakten het gebaar dat ze niet helemaal in orde is in haar hoofd, aan ons de taak om haar binnen de groep te houden.de 2 andere vrouwen zijn door de non geaccepteerd omdat het thuis niet goed ging, verwaarlozing en geestelijke achteruitgang en niemand die er naar om keek. De pastoor van het dorp waar ze woonden heeft ze aangemeld en toegelaten. Triest als je nog geen 70 bent en aan je lot wordt overgelaten als je wat gaat mankeren. Beiden hebben een herseninfarct gehad en lopen moeizaam , Ellen heeft ze vanochtend aan het handwerken gekregen. Hoe moet dat als ze er donderdag niet meer is, ik hoop dat er een vrijwilliger komt die het over kan nemen, want ik ben niet handig met draad en naald. Vrijdag mag ik dag mee met Bart de fysiotherapeut, die voor verschillende cliënten een behandelplan heeft opgezet en de masseurs instrueert hoe ze cliënten kunnen behandelen. Er is een ernstig tekort aan fysiotherapeuten in Sri Lanka . Vlg. Week na het vertrek van Bart , dan kunnen zij de behandeling voortzetten. Als je het hoort van hem welke situaties hij soms aantreft in de kampong, dan lopen de rillingen over je rug. Ernstig gehandicapte kinderen die op een centen vloer liggen en tot niets komen, alleen maar liggen, geen behandeling krijgen en door de familie verzorgd worden zo goed en kwaad als dat gaat. Van de overheid is niets te verwachten en worden aan hun lot overgelaten. Gelukkig dat de kerk in deze het een en ander kan betekenen. Tot zover weer even, dank jullie voor jullie berichten. Leuk om jullie reacties te lezen. En ja buiten het werk is het ook een beetje vakantie vieren en wat van het land te zien, hoewel ik over 3 weken ga reizen richting het noorden om met name Kandy te zien, schijnt heel erg mooi te zijn met de vele thee plantages en tempels. Maar dat is pas over 3 weken. Voor die tijd zullen er ongetwijfeld nog verhalen verschijnen. Lieve groet Cor