Vrijdag 5 februari

Alweer een nieuw verhaal, gisteren vrij geweest in verband met Onafhankelijkheidsdag en afgelopen dagen is er weer zoveel gebeurd dat ik het even van me af wil schrijven. Woensdag na mijn werk eerst maar even naar de kapper geweest, het lijkt wel of het haar haar met deze warmte veel sneller groeit , dus naar de kapper. Is een half uur met me bezig geweest, met handen en voeten uitgelegd dat het met de tondeuse moet op standje 2 . Daarna kreeg ik nog een nek en hoofdmassage voor de prijs van....... 200 roepies.. Omgerekend ongeveer €1,75. Ik heb hem nog maar een euro fooi gegeven want schaamde me voor de prijs en ik kan er weer een paar weken tegen. Woensdag avond afscheidsetentje met Ellen en Bart gehad. Ellen vertrek zaterdag weer naar huis maar wilde nog een paar dagen naar Negombo om de familie te bezoeken die zij kort na de tsunami met haar man heeft ontmoet. Zij kwamen toen vanuit het zuiden , net op tijd aan de tsunami ontsnapt, en ontmoette het echtpaar daar samen met haar man. Hij was een visser en zijn boot was door de tsunami vernield. Samen met haar man heeft Ellen voor hem een nieuwe boot gekocht zodat hij weer verzekerd was van inkomsten voor zijn gezin. Nu wilde ze graag terug naar Negombo om te kijken hoe het hun nu vergaat. We hebben gegeten op het strand, Bart en ik een rode snapper, een soort zeebaars. Heerlijk op de barbecue bereid met veel knoflook. We hadden er een hele kluif aan en het was reuze gezellig . We hebben intensief 4 weken met elkaar opgetrokken . Bart vertrekt volgende week zondag , er komt dan een nieuwe invasie van vrijwilligers , moet maar kijken of het met hen ook zo gezellig is. Gisteren Onafhankelijkheidsdag en zijn we vroeg op pad gegaan om naar de parade te kijken, maar dat viel erg tegen. Allemaal schoolkinderen die in het stadion waar normaliter cricket wordt gespeeld samen komen en mars muziek maken, waarop dat wordt gemarcheerd. Weinig vlagvertoon of militairen. Onze huisbaas vertelde dat zich dat allemaal in Colombo afspeelt. Maar goed was wel even leuk om die kinderen zo bezig te zien. Daarna zijn we naar het fort gelopen waar we heerlijke koffie hebben gedronken bij Barista, eindelijk een goeie bak koffie, na de Nescafé die we thuis krijgen. Het fort is prachtig, mooie gebouwen uit onze koloniale tijd . Eerst gebouwd door de Portugezen en later veroverd door de Nederlanders. Hierdoor ontstond er een nieuw klein stadje binnen de muren van het fort . De Nederlanders hebben hier een kerk en een ziekenhuis gebouwd. In de kerk liggen ook mensen begraven en ik kwam een graf tegen met de naam Vos, de familie naam van Corrie. Bijzonder.... De kerk dateert van 1755 en wordt redelijk goed onderhouden. Er is een museum met veel Delfts blauw en boerenbont, de vuurtoren dateert uit de zelfde periode, ook gebouwd door de Nederlanders. Een rustpunt dit fort in de hectiek van Galle, dat ik een smerige stad vind. Heel veel zwerfafval , veel kraampjes langs de weg waar diverse waren worden verkocht. . Ik ga er alleen heen als we naar het busstation moeten of de trein nemen, in Galle zelf moet je het niet zoeken. Vandaag weer gewerkt. Bij aankomst roept de non mij. Ik krijg de melding dat Sam afgelopen nacht is overleden in zijn slaap. Pfff dat is even schrikken. Sam, 82 jaar , aardige man, die goed Engels sprak en al 14 jaar in het verpleeghuis woont. Daar gekomen na het overlijden van zijn vrouw, geen kinderen en kon moeilijk voor zich zelf zorgen. Tijdens mijn verblijf hier regelmatig gebald met hem, voetwassingen gegeven en luisterend naar zijn verhalen. Nu is tie niet meer..... De andere bewoners zijn ontdaan en de zuster vraagt of ik hem wil zien. Natuurlijk. Samen lopen we naar de slaapzaal waar Sam op zijn bed ligt. Reeds verzorgd door de non en een hulp. Hij ligt er vredig bij, mooie witte blouse en sarong. De dokter moet nog komen vertelt ze en zodra dit gebeurd is, wordt hij in een kist gelegd en opgebaard in de ruimte die hiervoor beschikbaar is. Sam is boeddhist en dat betekend dat hij vandaag nog begraven wordt. De dokter komt en stelt officieel de dood vast. De non vraagt aan me of ik Sam straks in de kist wil leggen samen met haar en de begrafenisondernemer. Natuurlijk wil ik dat als laatste eerbetoon aan hem. Dat wordt zeer gewaardeerd. Een kwartier later komt de begrafenisondernemer met de kist. Een donker bruine met een witte bekleding. We leggen Sam in zijn kist dan wordt er een krant gebracht, de krant van vandaag. De zuster vertelt dat deze mee gaat in het graf. De sarong wordt opgetild en tussen de benen gelegd. We dragen de kist waar geen handvaten aan zitten naar de ruimte waar Sam wordt opgebaard. De kist wordt op een stelling gezet en gaat open, als een soort enveloppe. Allebei de zijkanten worden open gezet evenals het hoofd en voeteneind. Hierop worden bloemen gelegd en het ziet eruit alsof Sam op een waterlelie ligt . De medebewoners komen binnen en nemen afscheid van hem, een mooie eerbetoon aan een medebewoner. Vanmiddag om 4 uur wordt Sam begraven. De non verteld mij dat het W.s. Zonder familie zal zijn want die hebben nu al ruzie over de erfenis. De non heeft hen gewaarschuwd dat er geen ruzie in het verpleeghuis mag zijbalk ze willen komen, maar ze heeft nog nooit iemand bij Sam gezien, maar nu hij er niet meer is, onstaat al ruzie over zijn erfenis, hij schijnt veel grond te hebben en daarover gaat het nu zegt de non.... Pffff. Zij haalt er desnoods de politie erbij als ze zich niet gedragen. Om half 12 ga ik naar huis, vanmiddag staat in het teken van de begrafenis van Sam, ik hoef niet terug te komen zegt de zuster , u heeft al zoveel gedaan...dan maar even van me afschrijven. Ik zou vanmiddag met Bart mee gaan, maar heb dat naar volgende week verplaats. Komend weekend gaan we met een aantal vrijwilligers snorkelen..... Nee niet vanaf een boot maar vanuit de kustlijn, schijnt erg mooi te zijn. Ik laat het jullie weten..... Lieve groet Cor