Donderdag

Welkom op mijn blog, leuk dat je mijn verhaal weer wilt lezen. Ik geniet van de reacties , heb dan ook het gevoel verbonden te zijn met mijn thuisfront. Anders dan met Facebook waar ik ook regelmatig een bericht achter laat maar niet zo uitgebreid als hier. Gisteren zou ik visite meelopen met de neurochirurg in het ziekenhuis, maar helaas , die nacht werd hij gebeld om naar Colombo te komen voor een operatie. De visite gaat nu morgenochtend gebeuren en ik mag aansluiten. De communicatie gaat in het Engels dus dat is wel fijn, er lopen gemiddeld 15 Co assistenten mee dus een hele stoet achter de arts aan. Bart, mijn collega en fysiotherapeut , heeft dit al een keer mee mogen maken dus ik zeer benieuwd. Gisteren ben ik met Bart de " wijk" in geweest om cliënten thuis te behandelen. En ik ben ervan geschrokken. Op de kampon midden in de jungle komen we bij een hutje, meer kan ik het niet noemen, cementen vloer en daar ligt een jongetje van 5 ja, op de grond, een vieze lappendeken , is zijn matrasje en hij ligt daar. Heeft een zuurstof tekort bij de geboorte gehad en is verlamd, nauwelijks spierfunctie en wordt door zijn moeder gedragen als het nodig is om uit dit hutje te komen. Aan de zijkant is een kookgelegenheid en er liggen nog wat " matrassen op de cementen vloer. De kippen lopen rond evenals een paar honden. De lucht van urine en ontlasting is nauwelijks houdbaar en ik moet een paar keer slikken. Bart draagt de jongen naar buiten en legt hem op een deken. Hij gaat oefeningen met hem doen om hem te leren kruipen, op handen en voeten. Moeder en de assistent therapeut die het van Bart over gaat nemen als hij zondag vertrekt krijgt instructies hoe hem te behandelen. Het jongetje heeft een big smile op zijn gezicht, geniet van de aandacht. Uit respect maak ik geen foto's.  Tot mijn genoegen komt hij een meter vooruit op basis van de instructies die Bart geeft. Mooi om te zien en ontroerend hoe de moeder hier op reageert. Na afloop pakt ze Bart bij zijn handen en kust ze. De bedoeling is dat de assistente iedere dag bij dit jongetje langs gaat. Bart is 4 weken met hem bezig en ziet duidelijk vooruitgang. De hulp wordt georganiseerd door Excact een organisatie waar Jananka de hoofdsponsor is. Anders zou dit soort patiënten gewoon in het hutje blijven liggen zonder enig perspectief. Bij de volgende cliënt is een vergelijkbaar geval, alleen dit is ontstaan doordat deze jongeman malaria heeft gehad, iets dat nauwelijks voorkomt in Sri Lanka . Hij is inmiddels 19 jaar , aan 1 oog blind en een spasme in zijn benen. Ook hier is de hand van Bart ook goed te zien wat hij al kan, 5 weken geleden kon hij nauwelijks iets vertelt Bart en door de oefeningen worden zijn been spieren verstevigd en kan hij met behulp van krukken staan en een paar passen onder begeleiding doen. Ook hier weer een gelukkige moeder met 7 kinderen. Bart vertelt me dat zijn vader met regelmaat in de gevangenis zit vanwege illegale slacht van andermans dieren , hondenvlees dat hij verkoopt voor rundvlees en katten slacht en verkoopt voor konijnenvlees. Wat een wereld en terecht jullie opmerkingen van: wat hebben wij het toch goed en mogen blij zijn dat onze wieg op een mooie plek stond. Vanochtend weer naar het verpleeghuis geweest de dames zijn druk met de vis, die gedroogd is en in stukken moet worden gesneden , een hele toer met botte messen. De non vraagt of ik even tijd voor haar heeft , ze vertelt dat ze erg dankbaar is voor de medicijnen en tafelkleden die Ellen en ik hebben geschonken . De eetzaal ziet er samen met de kunstwerken die we met de bewoners hebben gemaakt al een stuk vriendelijker uit. De non vertelt dat ze vanuit de congregatie veel kunnen doen voor de basis zorg maar ook afhankelijk zijn van donaties en soms schenkingen vanuit een erfenis . Ik vraag of er nog wensen zijn, met enige aarzelingen zegt ze dat ze nog graag nieuwe lampen wil hebben in de eetzaal dat zou het helemaal afmaken , nou ja de muren mogen ook wel geschilderd worden denk ik, en er is behoefte aan 2 rollators . Ik zeg dat ik mijn best ga doen. Een aantal van jullie heeft mij via een pb gevraagd of je iets kunt bijdragen voor dit verpleeghuis en het zou fantastisch zijn natuurlijk als we dit kunnen realiseren. Dus diegene die iets wil bijdragen kunnen op mijn rekening iets storten, wel op korte termijn graag omdat ik er nog maar een week ben. Mijn rekening no: NL93RABO0381202658 en natuurlijk zal ik rekening en verantwoording afleggen over de giften. Ik heb het ook aan de non verteld dat ik deze actie onderneem. Natuurlijk zou ik erg blij zijn als we dit kunnen doen, ik verwacht 500,00 euro uit te moeten geven . Het weekend horen jullie van het verslag van de visite ronde. Lieve groet Cor