Weekend

de eerste dag van het weekend zit er weer op vandaag naar jungle beach geweest , heerlijk gesnorkeld met Bart, Guus en Bart junior , de 2 nieuwe fysiotherapisten uit Nederland. Weer prachtige koraal, vissen en schildpadden gezien, een feest om te zien wat de natuur ons te bieden heeft. Gisteren naar het ziekenhuis geweest met Guus. Om 9 uur waren we er en werden ontvangdagen op het bomvolle kantoor van de neurochirurg. Zeker 20 mannen en vrouwen stonden in het te kleine kantoortje en wij moesten daar nog bij. De arts verwelkomde ons en vroeg wat we in Nederland voor werk deden. Tevens stelde hij ons de vraag waar we in geïnteresseerd waren en omdat Guus erbij was ging onze voorkeur uit naar de behandelingen door fysiotherapeuten in het ziekenhuis . Hij ging dat regelen en we konden met een therapeut meelopen deze ochtend. Maar eerst kregen we een rondleiding door het ziekenhuis en iedere verbeelding die je hebt met onze situatie moet je maar snel vergeten. Overal bomvolle zalen met patiënten en hun familie, zelfs lagen patiënten op de gang met een matrasje op de grond , infuusstandaard erbij en familie die zich om hun familielid bekommerden. Er zit geen enkel raam in, met uitzondering van de intensive care , hartbewaking , couveuse afdeling, de rest is gewoon open , duiven en vogels vliegen er tussen door , katten lopen over de grond , tussen de afdelingen hangt de was te drogen. We starten met de fysiotherapeut op de afdeling neuro chirurgie. Hier liggen patiënten die geopereerd zijn aan hun hoofd of rug. We komen op een maanenafdeling met 18 patiënten en op de gang liggen er nog een stuk of 10. Patiënten die net geopereerd zijn met infuus, drains in hun hoofd liggen op schamele bedden, geen hoog laag bed, maar een verroest bed met een dun matrasje. De therapeut verteld van sommige patiënten de casus en welke behandeling de arts heeft voor geschreven. Veel patiënten liggen hier ten gevolgd van een ongeval met de brommer. Veelal hebben ze zonder helm gereden en de gevolgen zijn te zien. Open schedel fracturen met nog andere breuken erbij. De drains die in hun hersens zitten komen uit in een plastic flesje dat op hun bed ligt. Sommigen aan de zuurstof, andere alweer herstellend. Dan gaan we naar de kinderafdeling, hier ontmoeten we een jongetje van 9 jaar, heeft samen met zijn ouders een auto ongeluk gehad, aangereden door een dronken automobilist. Het jongetje was op weg naar een feestelijke uitreiking, hij was de beste leerling van het afgelopen jaar en werd hiervoor in het zonnetje gezet. Dit gebeurd 1x per jaar en bij de scholen zie je dan ook bilboards hangen met hun beste leerling van dat jaar. Dit jongetje heeft de uitreiking niet gehaald. Lag flink in de kreukels met ook een hersenbeschadiging. Kijkt nu levenloos uit zijn ogen. Hij is gisteren opnieuw geopereerd, omdat de druk in zijn hoofd toenam. Er is een drain aangebracht om het overtollig hersenvocht weg te nemen en in zijn buik af te laten vloeien. De therapeut doet ademhalingsoefeningen met hem en probeert zijn benen te bewegen, er is nauwelijks een reactie. Hij wordt uit bed getild en op de stoel neergezet om de ademhaling te bevorderen . Geen reactie op zijn gezicht en zijn ogen draaien in zijn oogkassen. Weg toekomst voor dit jongetje , komt w.s. niet meer goed vertelde de therapeut. Zodra hij uitbehandeld is moet hij naar huis en als de ouders geen geld hebben zal er ook geen behandeling thuis plaats vinden. Zolang je in het ziekenhuis verblijft wordt het door de staat betaald , in een thuissituatie niet. Dat heb ik dus ook gezien toen ik met Bart de wijk inging. Hier in het ziekenhuis werken 14 therapeuten , zij worden door de staat betaald , in de thuissituatie krijgen ze niets als de cliënt het niet kan betalen. Dat verklaart dus ook waarom niemand in de wijk wil werken. De rondgang is een opeenstapeling van persoonlijke drama's , zeker bij kinderen komt dit binnen. We gaan naar de intensive care, waar de airco aanstaat en er 10 patiënten liggen die intensieve zorg nodig hebben na een operatie . Ik wil naar buiten en zeg tegen Guus dat ik op de gang op hem wacht. Het wordt me even teveel. Ik blijf op de gang waar ongeveer 10 patiënten op de grond of op een britsje liggen. Hun familie in de nabijheid. Er komt een zuster langs met een soort verbandwatten die de wonden gaat behandelen. Gebeurd allemaal redelijk steriel , ze draagt alleen geen handschoen maar raakt de wonden ook niet aan. Ze heeft een tang in haar hand en hiermee wordt het oude verband verwijderd en een nieuwe opgebracht , gedrenkt in jodium. Het familielid moet de pleisters vastplakken . Ze gaan een katheter bij een man verwisselen, de sarong wordt uitgedaan en door de familie ervoor gehangen zodat we niet kunnen zien wat er gebeurd, maar laat zich raden, ik ga een eindje wandelen en wordt door iedereen vriendelijk begroet, waar kom ik vandaan, 1 e keer in Sri Lanka sir? Wat vindt u van ons land...daar zijn ze allemaal wel nieuwsgierig naar . Guus komt na een half uurtje ook de gang op en zegt dat hij naar huis wilt, heeft even voorlopig genoeg gezien. De neurochirurg komt langs met in zijn gevolg een nog grotere groep aan assistenten en verpleegkundigen. Ik ben blij dat we het deel van ons bezoek met de therapeut hebben mogen afleggen en niet in het gevolg van de arts mee hoefden . We zijn een volgende keer welkom bij hem zegt hij, ik bedank hem voor de ontvangst en zeg dat er voor mij geen volgende keer zal zijn en binnenkort naar huis ga. Guus geeft aan dat hij zeker terug komt. Terugrijdend in de tuktuk zijn we beiden stil van de indrukken die we hebben opgedaan. Een leerzame dag om even in een ziekenhuis te mogen kijken. Vrijdag middag ben ik met de non op stap geweest . Daarover een volgende keer maar wil jullie bedanken voor de giften die tot nu toe binnen zijn gekomen , geweldig, hier gaan we een hoop mensen blij mee maken. Lieve groet Cor