Vrijdag 12 januari

Gisteren zoals gezegd een vrije dag gehad en naar Galle fort gegaan , een burcht op loopafstand van Galle centrum, waar in de 16e eeuw de nerderlanders de baas waren, eerst de Portugezen toen de Nederlanders en daarna de Engelsen die Sri Lanka lang als kolonie hebben gehad. Er staan typisch Nederlandse gebouwen in Galle W.o. Een Nederlands hervormde kerk, die nog redelijk in tact is en onderhouden wordt. Ook het vml. Ziekenhuis is goed onderhouden en hier zijn nu restaurants en winkeltjes in gehuisvest. Erg toeristisch maar de moeite weer waard om er door heen te struinen. Lekkere lavasta koffie gedronken , die beter smaakt als de Nescafé in mijn verblijf. Vandaag naar het nieuwe project geweest, waar de vrijwillgers ook kunnen werken. Sinds een half jaar is dit aangesloten bij de organisatie om hier hand en spandiensten te verrichten. Een oud gebouw waar de vml. Hoofdingang nog uit het koloniale tijdperk stamt en op instorten staat, want hij wordt van alle kanten ondersteund door betonnen en houten palen, zie de foto. We werden aller hartelijks ontvangen door een aantal oudere bewoners met het syndroom van Down, er moest gelijk geknuffeld worden, wat een ontvangst!! Ik werd bij de hand genomen en ik moest gelijk mee om te zien waar ze wonen, sommigen spraken gebrekkig Engels maar met handen en voeten werk kom je ver. Maar het was even shocking hoe de bewoners, in de leeftijd van 4 tot ong. 60 jaar hier wonen. Open slaapzalen met een dak erop, hetgeen van alle kanten lekt als het regent werd mij door een vrijwilliger die hier al 2 maanden is, verteld. Alle bewoners hebben een handicap , dat is wat ze gemeenschappelijk hebben, de een een geestelijke beperking , een paar een lichamelijke. Er wonen 60 mensen die hier worden opgevangen, omdat ze geen thuis hebben, of niet meer thuis kunnen wonen. De jongeren van 4 tot 16 jaar krijgen hier een dagbesteding en onderwijs en worden gebracht en gehaald door de familie. De rest van de bewoners verblijven dag in en uit hier, een situatie die me naar de keel grijpt. Wat een plek om te wonen, niet fris en schoon, bewoners zien er niet verzorgd uit, maar er is gewoon geen geld voor, hoe anderszins de situatie in " mijn" verpleeghuis, waar de bewoners er netjes en schoon uitzien. Komt het door de leiding? Dit huis heeft geen religieuze achtergrond , het verpleeghuis heeft de RK orde achter zich staan, dat zal het verschil zijn denk ik, maar is gissen op dit moment. Structuur heb ik niet aangetroffen, geen dagplannen of activiteiten plannen voor de cliënten, die blij zijn je te zien want dan gebeurd er wat. Een uurtje met ze zitten kleuren, een autische jongen scheurde iedere keer als ik hem een kleurplaat  gaf, deze stuk en moest er om lachen , totdat hij ontdekte hoe de anderen ermee aan de slag gingen, hij ging kleuren . Ook met een jongeman van 23 jaar gesproken,Rachide lichamelijk gehandicapt , zittend in een rolstoel , kan niet lopen , ik denk 1 meter groot, borst vergroeid maar sprak perfect Engels. Sinds een half jaar klaar met zijn studie en wil graag IT gaan studerenin waar hij hopenlijk in april mee kan  beginnen .dit wordt dan ws. Door de organisatie betaald.  Maar deze jongen hoort hier niet thuis, maar er is geen alternatief. Wat wonen wij dan in een gezegende omgeving waar dit soort cliënten volledig deel uit kunnen maken van de maatschappij en woonvormen hebben waar ze zelfstandig kunnen wonen. Een aantal vrijwillgers hebben een crowdfundingplatform opgericht om geld in te zamelen om het dak te repareren , een mooi initiatief. Ik hou het maar bij " mijn" verpleeghuis waar ook de nodige wensen nog zijn. De tv die ik vorig jaar heb kunnen schenken, een flatscreen, doet het niet omdat de apen de kabels die op het dak lagen, hebben kapot gevreten. Er is geen geld om dit te repareren , ik moet keuzes maken zei de zuster. Ik heb haar gevraagd om een offerte aan te vragen om de kabels in een plastic buis onder de dakpannen te leggen, zodat de bewoners zsm voor tv kunnen kijken, iets waar zij van genieten. Medicatie ga ik kopen als mijn zusje er is heb ik met de zuster afgesproken. Petra komt over ruim een week, ik zie er naar uit. Mijn moeder is intussen verhuisd met inspanningen van mijn broer, zusjes en zwagers. Het is nog wel even wennen zei ze toen ik haar gisteren belde. Maar dat kan ook niet anders. Ik wens jullie een fijn weekend toe enbtot een volgende Kerr. Lieve groet corv