Woensdag

Vanmiddag lekker vrij gekregen, de bewoners hadden een gebedsdienst dus hoefde niet terug te komen, dus lekker even naar het strand om te zonnen en zwemmen in een heerlijke zee. Eerst na mijn werk een gesprek gehad met een van mijn collega's die werkzaam is bij " disable children" . Zij had me vorige week om advies gevraagd om een keer bij haar project te komen kijken. Dat heb ik gedaan en in het weekend een plan voor haar gemaakt. Toen ik haar project zag schrok ik me rot. Een lokaaltje van ik denk 40 m2 met daarin 25 kinderen met verschillende handicaps, syndroom van down, autistische kinderen, ADHD, 3 dove meisjes, spastische kinderen  en combinaties daarvan. Niet te vergelijken met mijn ervaring van Thailand vorig jaar waar er max. 10 in een lokaal zaten en dat viel soms al niet mee. De docent prominent vooraan, met het Spaanse rietje in haar hand , wat een dominante vrouw zeg. Mijn collega begon met het zingen van een aantal Engelse liedjes die ze de afgelopen weken met de kinderen had geoefend , er werd nauwelijks mee gezongen en geen aandacht voor haar. Een geschreeuw door elkaar heen en de docent die af en toe een tik uitdeelde naar een van de kinderen. Vervolgens worden er kleurplaten uitgedeeld die de kinderen zelf mogen in kleuren. 1 van de kinderen komt op mij af en spuugt in mijn gezicht. Ik sta op en zet haar in de hoek, dit doen we niet, maar mijn collega zei dat ze dit doet om iemand uit te proberen. Ze kijkt me over haar schouder aan en ik wijs naar de hoek en maak een gebaar van dit doen we niet. Ze steekt haar tong uit, voorlopig maar laten staan. Ik zit aan een tafel met 3 kinderen met syndroom van down en 2 autistische kinderen in de leeftijd van 5 tot 8 jaar, 1 praat redelijk goed Engels en vraagt mijn naam. En ik de hare, zij zegt tegen de andere kinderen hoe ik heet en ze lachen. De down kinderen gaan tekenen, de autisten wachten af en ik ga het ze voordoen. Ze kijken nauwelijks naar mij, maar langs me heen, ik teken rustig door en geef de down kinderen aan welke kleuren ze kunnen gebruiken. 1 krast over het hele vel en heeft er plezier in , de autisten gaan nu ook aan de slag maar met dikke stiften. Prima zo hebben we een half uur gekleurd en aan onze tafel was het redelijk rustig, iedere keer vroeg de down die goed Engels sprak of ze ready was en ik antwoordde met nee, nog niet. Ze ging rustig verder... Intussen mocht de " spuger" van mij uit de hoek, waar ze rustig was blijven staan. Ze ging aan een tafel naast me zitten en vervolgens kreeg ze ook nog eens een tik van de docent, dat hoefde nu niet, ze was al gestraft. Het valt me op dat de docent aan haar bureautje blijft zitten en er niet afkomt , alleen maar om een tik uit te delen. Mijn collega en nog 2 andere vrijwilligers zijn bezig met de rest van de groep maar.... pff wat een chaos in de klas, zo kun je niet werken. Kinderen worden zo ook negatief geprikkeld en je kunt nauwelijks individuele aandacht geven. Mijn ervaring met Thailand is dat dat juist belangrijk is om te doen afhankelijk van hun handicap. Ik heb bewondering voor haar dat ze dit al 4 weken volhoudt en ze moet nog 4 weken. Het zuigt je helemaal leeg en het maakt je onzeker omdat je nauwelijks resultaten ziet , en daar ben je tenslotte voor. Enfin ik heb haar het weekend geadviseerd dat ze minimaal met 5 anderen moet zijn om aandacht aan de kinderen te geven. Daarnaast mag ze van de docent een actieve inbreng verwachten, ga met haar praten en zeg anders dat je naar een andere project wil. Dat heeft ze maandag gedaan en vanaf di waren ze met zijn 5 en om orde te handhaven en individuele aandacht aan een deel van de kinderen te geven. Maar eigenlijk is het geen doen vind ik om  onder deze omstandigheden te werken en kinderen te begeleiden. De docent vond het maar vreemd dat mijn collega een inbreng van haar verwacht daar ben jij voor zei ze, te gek voor woorden natuurlijk, maar ik heb ook de ervaring in Thailand gehad dat ze erg lui worden als er een vrijwilliger is. Zijn er nog leuke dingen te melden? Vanavond nemen we afscheid van Lotte en gaan met de club Nederlanders die er nog zijn, 8 in totaal, uit eten in het fort , in de dutch hospital, zoals de naam al zegt een voormalig ziekenhuis door de Nederlanders gebouwd waar nu verschillende restaurants zitten. Lotte is hier 4 maanden geweest en heeft hier haar afstudeer scriptie geschreven over de Backery meisjes. Zij die nu werken in een bakkerij en Engelse les krijgen . Een bijzonder project. Vandaag weer woensdag en dat betekend ook controleren of ik luizen heb die hier voorkomen. Luizenkam erdoor heen en kijken of er iets zit. Gelukkig nog niet aan de orde, komt zeker door mijn weinige haardos, de meiden moeten regelmatig ontluist worden. Nog meer enge beestjes? Kakkerlakken volop aanwezig , raten in het open riool waar ook regelmatig leguanen door heen banjeren. Weliswaar niet zo groot als op de Komodo eilanden, maar ook flinke beesten. En natuurlijk de muggen die nu volop aanwezig zijn en zonder date heb je een lastige avond want je wordt dan opgevreten , gelukkig heb ik voldoende voorraad. Vanaf deze plek wil mijn lieve zussen en zwagers een goede reis wensen, die vertrekken naar Hongkong, nieuw-Zeeland en daarna door naar Maleisië, heel vervelend natuurlijk , maar hoop ook dat jullie het fijn hebben. Een dag later, 6 maart, in Nederland dus dan hebben we een hoop bij te praten, meiden. Geniet ervan !!!!! Dank ook voor jullie reacties , leuk hoor, en op verzoek van Martijn nog een foto, lieve groet Cor