Zaterdag 4 februari

 Zoals beloofd schrijft Petra de volgende blog om haar ervaringen aan jullie teo te vertrouwen. 

Hallo allemaal. 

Op 25 januari aangekomen in Colombo. Een warm welkom viel mij ten deel, letterlijk én figuurlijk. Van -6 naar + 34 graden is nogal een verschil en het was goed om een gebruinde broer in de armen te sluiten. Na een rit, van zo'n 3 uur, kwamen we aan op Janaka's place waar we verwend werden met een lekkere kop soep en heerlijk glaasje wijn, geregeld door Cor. Mijn eerste dag in het verpleeghuis begon op vrijdag. Met de tuktuk werden we daar, door onze vaste chauffeur, gebracht. Deze man moet het broertje van Max Verstappen zijn. Hij houdt niet van getreuzel en scheurt kris kras overal door heen. De verkeersregels zijn me compleet onduidelijk, volgens mij doen ze  maar wat, wat overigens veelal goed gaat. Het is dat ik een lesauto heb gezien anders zou ik denken dat je je rijbewijs bij een pakje boter zou krijgen. Maar goed het verpleeghuis.....bij het openen van de poort zie ik een aan tal fragiele dames zitten die enthousiast beginnen te zwaaien. Zo aandoenlijk om te zien....ik word voorgesteld en iedereen is bijzonder geïnteresseerd in de zus van Cor. Ik krijg een rondleiding. Men slaapt met 6 op een zaal, ieder heeft een eigen (nacht) kastje en dat is het eigenlijk wel. Belangrijke spulletjes liggen onder het matras. Ik zie een dame in bed liggen van nog geen 25 kilo. Haar handen zijn vergroeid en de vliegen zitten rond haar mond. Afschuwelijk om te zien. Met holle ogen kijkt ze me aan en ik probeer contact te maken door haar aan te raken. Een flauwe glimlach krijg ik van haar. Samen met Cor loop ik naar Francis, de man met het open been. Met een soort van, vieze, zakdoek, is zijn been verbonden. De wond ziet er redelijk schoon uit, ondanks de vele vliegen. Vanuit Nederland heb ik een hoop verbandmateriaal meegekregen en behandel zijn been. Hij is er erg dankbaar voor. Samen met Cor gaan we daarna bewegen voor ouderen doen. Het groepje is niet groot maar men doet enthousiast mee. De ochtend vliegt voorbij en we gaan terug voor lunch naar Janaka. Er wordt daar overigens goed en heerlijk voor ons gekookt. Het ontbijt bevat veel vers fruit, wat zoveel beter smaakt dan in Nederland. ' s Middags zijn we vrij en gaan we naar het strand, om daarna af te sluiten met een massage. Ik voel me als herboren. De volgende ochtend beginnen we in het verpleeghuis. We doen wat massages, ik verzorg hier en daar wat kapsels en check de wond bij Francis. Na de lunch mag ik mee met Lynn naar het weeshuis. Tijdens de lunch heb ik er heftige verhalen over gehoord en probeer me daar dan ook mentaal op voor te bereiden. Oorbellen mag ik niet dragen want de zouden eruit getrokken worden..... Bij binnenkomst in een grote, kille, betonnen ruimte zien ik een hoop ledikantjes staan met daarin kindjes van rond de 8 maanden. De lucht van urine is werkelijk misselijkmakend, en geloof me wanneer ik zeg dat ik vanuit het verpleeghuis echt wel wat gewend ben. We lopen naar een ruimte waar zo'n 15 kindjes in een kring op een stoeltje zitten. De opwinding is groot want er is door een welgestelde familie fruit en cake gebracht als traktatie. Iets wat ze waarschijnlijk zeer sporadisch krijgen. Door hun enthousiasme kunnen ze niet stil blijven zitten en staan dus op van hun stoeltje. Iets wat de leidster niet bevalt en die deelt dus ook meteen een tik uit met een stok.....ik weet niet wat ik zie!!! Deze kindjes zijn niet ouder dan 3 a 4 jaar.... na de traktatie gaan er een aantal kindjes met ons mee om te spelen....maar er is niets om te spelen...we staan in een betonnen ruimte zonder speelgoed. Dan maar huppelen en dansen. Eigenlijk willen deze kinderen maar 1 ding en dat is geknuffeld worden en aandacht krijgen. Wanneer ik op de koude vloer ga zitten heb ik binnen afzienbarer tijd 6 kindjes op schoot en in mijn armen. Van Lynn begreep ik dat dat door de leidsters niet gewaardeerd wordt maar ik heb er lak aan. Geen 1 kind draagt iets van een luier. Wanneer ze hun plas of ontlasting laten lopen komt er een dweil tevoorschijn en wordt het opgeruimd. Wanneer ze zien wie het doet dan wordt het verschoond. Na 2,5 uur nemen we afscheid en ik ben werkelijk kapot. Mijn emoties schieten alle kanten op. Na thuiskomst was ik mijn kleding en stap ik onde de douche. De geur van urine zit in mijn poriën. Wat een mensonterende en depressieve omgeving. De rest van de dagen vullen we met onze bezoekjes aan het verpleeghuis. Op woensdag gaan we met de non naar het farmaceutisch distributie centrum alwaar ze voor de cliënten medicijnen kan aanschaffen. Samen met Cor doorloopt ze het lijstje en vraagt of het bedrag oké is. Cor bekostigd dit van zijn verjaardagsgeld. Donderdagochtend is mijn laatste ochtend in het verpleeghuis. In de plaatselijke supermarkt koop ik 3 dozen met gesorteerde koekjes als traktatie bij de thee. Wanneer ik een rondje wil maken komt iedereen op me af gerend. Het is gewoon niet normaal hoe er in de doos met koekjes wordt gegraaid. Soms met 4 stuks tegelijk!!! Uiteindelijk neerkijken aan het einde van de ochtend afscheid van alle lieve mensen daar. Kussen, knuffels en zegeningen krijg ik tot me. Cor neemt de wondbehandeling van Francis vanaf nu over. Ik hoop dat het dicht is zodra hij het verpleeghuis verlaat. De afgelopen week dat ik mocht meekijken en meehelpen in het wereldje van het vrijwilligerswerk heeft me nog meer doen beseffen hoe ongelooflijk rijk en dankbaar ik mag zijn dat mijn wiegje in Nederland staat. Deze ervaring zal ik nooit vergeten en ik ben trots dat ik dit met mijn broer mocht doen.

Lieve groet van Petra